امر تشيّع يكديگر را زيارت كنند ، و چون به غضب آيند ظلم نكنند ، و چون كسى را دوست دارند در دوستى از حد بدر نروند ، و با بركت باشند بر همسايگان خود ، و هركه با ايشان خلطه نمايد از شرّ ايشان سالم باشد « 1 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هركه خدا را شناخت ، و عظمت او را دانست ، منع مىكند دهانش را از سخن لغو ، و شكمش را از زيادتى طعام ، و خود را به مشقّت مىاندازد ، به روزه و طعام كم خوردن و عبادت ، صحابه گفتند : پدران و مادران ما فداى تو باد يا رسول اللّه ايشان اولياء اللّه و دوستان خدايند ؟ حضرت فرمود : به درستى كه اولياء اللّه ساكت شدند ، پس سكوت ايشان ياد خدا بود ، و نظر كردند پس نظر كردن ايشان عبرت گرفتن بود ، و سخن گفتند پس سخن ايشان حكمت بود ، و چون در مردم راه مىروند رفتار ايشان بركت است از براى مردم ، اگر اجلهاى ايشان كه برايشان نوشته شده است و مقدّر گرديده نمىبود ، روحهاى ايشان در بدن‌هاى ايشان قرار نمىگرفت از ترس عذاب و از شوق ثواب نامتناهى « 2 » . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است : كه از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله سؤال نمودند : چه جماعتند نيكان بندگان خدا ؟ فرمود : آن جماعتى كه چون حسنه كنند خوشحال شوند ، و چون بدى كنند استغفار نمايند ، و چون به ايشان حق‌تعالى چيزى عطا نمايد شكر كنند ، و چون به بلائى مبتلا شوند صبر كنند ، و چون از كسى به خشم آيند عفو كنند « 3 » . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه به جابر جعفى فرمود : اى جابر

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 236 - 237 ح 24 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 237 ح 25 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 240 ح 31 .